یکی از روزهای آپریل

بابایی که هنوز هم آنجایید!

سلام...

لطفا اینطوری به نامه ام نگاه نکنید!

اخمهایتان را باز کنید! می دانم دیر کرده ام ولی باور کنید در تمام این روزهایی که گذشت به یادتان بوده ام...

روزها بدون شما سخت می گذرند و روزهای با شما، آسان! سختی و آسانی جزئی از روزها شده اند و آرامش و اضطراب جزئی از سختی و آسانی!

جالب است که سختی های نوانخانه من را به آسانیِ بودنِ شما سوق می دهند و آسانی ها هم به سختیِ فراموشی شما!

یاد آن جمله می افتم که می گفت: "شک و یقین در من الاکلنگ بازی می کنند"

خیلی زود باز هم برایتان می نویسم

ارادتمند

جروشا - کماکان در امیران!!! ;)