بابای مهربانم
هیچ می دانستید از دید یتیم های نوانخانه، دنیا خیلی از اوقات به باب دلمان نمی چرخد؟ گ
اهی اوقات سریعتر می چرخد و گاهی اوقات کندتر
گاهی اوقات هم که آرزو می کنیم کاش این روزها زودتر تمام شود، انگار دنیا می ایستد و اصلا نمی چرخد!
تازه شانس بیاوریم خلاف جهت ما نچرخد!!!
گاهی دوست داریم روزم ها هرکدام اندازه ی صد سال طول بکشند... آنقدر همه چیز خوب و دوست داشتنی است که دوست داریم لحظه ها را مومیایی کنیم تا جاودانه بمانند! چشم روی هم می گذاریم  و وقتی باز می کنیم، می بینیم همه چیز تمام شده و ما با رویایی از خاطره هایی دور تنها مانده ایم...
می دانم
دیریازود، می گذرد...