Traffic - To Daddy

Traffic

بیستم ژانویه 2011
بابا لنگ دراز عزیزم
کوتاهی من را ببخشید. مدتی است برایتان نامه ای ننوشته ام...
در اینکه روزها می گذرند که شکی نیست. به گمانم من همانجایی که بوده ام، ایستاده ام
مدتی بود احساس می کردم از زمان جا مانده ام و حتی تندروترین وسایل نقلیه هم نمی توانند من را به آنجایی که باید می بودم، برسانند!
شاید هم احساس تلخ درستی بود...
ولی در این مدت محبتهای بی-شمار شما، فرصت زیادی برای ناراحتی به من نداد. بی نهایت از مهربانی هایتان ممنونم بابا!
الآن، باز هم همانجا ایستاده ام، ولی آگاه تر از قبل نسبت به فاصله هایی که با آنچه باید می بودم دارم!
بگذارید اینطور بگویم بابا! همیشه وقتی می خواهم مثل بزرگترها صحبت کنم، هیچوقت منظورم آن چیزی نمی شود که با زبانم می آید!!!
شما این تجربه را داشته اید؟ اینکه توی ترافیک وقتی تقلا می کنم تا خودم را توی فاصله بین ماشینها جا بدم، گاهی ماشینی با خونسردی تمااااااااااااام ، درحالیکه سعی نمی کند فاصله بوجود آمده جلو ماشینش را پرکند، با سرعت پایینی رانندگی می کند. مدام ماشینم را اینطرف و آنطرف می کنم تا از این ماشین سبقت بگیرم و سریعتر جلو بروم . وقتی با تلاش بسیار زیاد موفق می شوم جلوی ماشین او قرار بگیرم، از توی آیینه گاهی نگاهی پر از تاسف و خشم به راننده اش می کنم و باز به دنبال جای خالی دیگر و راننده خونسرد دیگر...
تا حدی که جلو می روم، می بینم همان راننده اول ، با همان خونسردی در ردیف کنار من همراه دیگر ماشینها از کنار من عبور می کند!!!
همیشه اینجور وقتها یاد زندگی می افتم...
گاهی یکی غفلت می کند و دیگران در رقابتند
گاهی همان نفر در رقابت و دیگران در غفلت!
بعد از خواندن کتاب "از خوب به عالی" که ویژگی های مدیران موفق را بیان می کرد، با دیدن این راننده های خونسرد یاد یکی از ویژگیهای این مدیران می افتادم.نویسنده این کتاب آنها را به جوجه تیغی هایی تشبیه کرده بود که با خونسردی در مسیر خودشان حرکت می کنند و وقتی با خطری مواجه می شوند، سرشان را توی لاک خودشان می کنند و با سرعت زیاد مسیری را طی می کنند...
ویژگی اصلی این نوع حرکت به گمانم صبوریِ بی نهایت آنها باشد
و ویژگی منحصر بفردِ "مدیریت بحران"!
...
در مسیر حرکت کردن صبوری می خواهد بابا.
خودم را کم-صبر-تر از آن می بینم که بحران های درونی ام را مدیریت کنم
شما کمکم می کنید؟

ارادتمند همیشگیتان
جروشا

نظرات ()


			Traffic بیستم ژانویه 2011 بابا لنگ دراز عزیزم کوتاهی من را ببخشید. مدتی است برایتان نامه ای ننوشته ام... در اینکه روزها می گذرند که شکی نیست. به گمانم من همانجایی که بوده ام، ایستاده ام مدتی بود احساس می کردم از زمان جا مانده ام و حتی تندروترین وسایل نقلیه هم نمی توانند من را به آنجایی که باید می بودم، برسانند! شاید هم احساس تلخ درستی بود... ولی در این مدت محبتهای بی-شمار شما، فرصت زیادی برای ناراحتی به من نداد. بی نهایت از مهربانی هایتان ممنونم بابا! الآن، باز هم همانجا ایستاده ام، ولی آگاه تر از قبل نسبت به فاصله هایی که با آنچه باید می بودم دارم! بگذارید اینطور بگویم بابا! همیشه وقتی می خواهم مثل بزرگترها صحبت کنم، هیچوقت منظورم آن چیزی نمی شود که با زبانم می آید!!! شما این تجربه را داشته اید؟ اینکه توی ترافیک وقتی تقلا می کنم تا خودم را توی فاصله بین ماشینها جا بدم، گاهی ماشینی با خونسردی تمااااااااااااام ، درحالیکه سعی نمی کند فاصله بوجود آمده جلو ماشینش را پرکند، با سرعت پایینی رانندگی می کند. مدام ماشینم را اینطرف و آنطرف می کنم تا از این ماشین سبقت بگیرم و سریعتر جلو بروم . وقتی با تلاش بسیار زیاد موفق می شوم جلوی ماشین او قرار بگیرم، از توی آیینه گاهی نگاهی پر از تاسف و خشم به راننده اش می کنم و باز به دنبال جای خالی دیگر و راننده خونسرد دیگر... تا حدی که جلو می روم، می بینم همان راننده اول ، با همان خونسردی در ردیف کنار من همراه دیگر ماشینها از کنار من عبور می کند!!! همیشه اینجور وقتها یاد زندگی می افتم... گاهی یکی غفلت می کند و دیگران در رقابتند گاهی همان نفر در رقابت و دیگران در غفلت! بعد از خواندن کتاب "از خوب به عالی" که ویژگی های مدیران موفق را بیان می کرد، با دیدن این راننده های خونسرد یاد یکی از ویژگیهای این مدیران می افتادم.نویسنده این کتاب آنها را به جوجه تیغی هایی تشبیه کرده بود که با خونسردی در مسیر خودشان حرکت می کنند و وقتی با خطری مواجه می شوند، سرشان را توی لاک خودشان می کنند و با سرعت زیاد مسیری را طی می کنند... ویژگی اصلی این نوع حرکت به گمانم صبوریِ بی نهایت آنها باشد و ویژگی منحصر بفردِ "مدیریت بحران"! ... در مسیر حرکت کردن صبوری می خواهد بابا. خودم را کم-صبر-تر از آن می بینم که بحران های درونی ام را مدیریت کنم شما کمکم می کنید؟ ارادتمند همیشگیتان جروشا \| \| \| نظرات ()